[Jesteśmy w tym]
Suwerenność (Samorządzący się, posiadający najwyższy autorytet.)
[Wszystkie następne wymagają twojej zgody]

      Chociaż sugeruje się, że angielskie słowo LAW(prawo) jest akronimem od słów Land(ląd), Air(Powietrze), Water(Woda) co oznacza że prawda, prawa i etyka są uniwersalne w tych sferach, a ci, którzy łamią prawo, mogą uciekać ale nie mogą się ukryć to historia słowa Prawo wydaje się sugerować inne pochodzenie.

      Pierwsze odnotowane użycie słowa oznaczającego „prawo” pochodzi z praindoeuropejskiego słowa "Leg-h" oznaczającego kłamać lub leżeć który mógł pochodzić od słowa proto-germańskiego "Laga" znaczącego "to, co zostało ustanowione."

      Staronordyckie słowo Log odnoszące się do prawa oznacza "rzeczy ustanowione lub naprawione." To jest przetłumaczone do Staroangielskiego "Lagu" potem do Średnio Angielskiego "Lawe".

      To powinno wyjaśniać skąd określenie "ustanowienie prawa" ma swoje korzenie.

      Dzisiaj prawo jest skomplikowaną siecią błędnych wskazówek, matactw i oszustw. W trakcie 2500 lat ludzkiej historii stało się rozmyte do takiego stopnia że jaest prawie nie możliwe aby powiedzieć gdzie zaczyna się jurysdykcja jednego rodzaju prawa i gdzie się kończy a drugie zaczyna.

      To jest tak zaprojektowane celowo i po to aby ukryć prawdę. Żadna istota ludzka nie jest w stanie nawet sięgnąć dna całości.

      Dzisiejsze prawo jest zaopatrzone w wiele "szarych stref" które powodują niezgodę i kłutnie, jednakże następująca lista praw ułoży ci to w czystą podstawową mapę.

      Prawo nie jest egzekwowane; jest podtrzymane lub ustanowione. Odnosi się to do wykładania prawdy lub utrzymywania prawdy, aby wszyscy mogli ją zobaczyć.

            Uwaga: ilekroć mowa o egzekwowaniu prawa, zawsze oznacza to egzekwowanie polisy (ang. policy).

      Prawo bazuje na porozumieniu lub zgodzie. To zgoda tworzy prawo; to jest maksyma prawna, która jest fundamentalną moralną lub etyczną regułą lub zasadą.

      Prawo jest to równowaga, stąd symbolika w figurze Sprawiedliwości z wagą w dłoni. Bazuje to na Greckiej bogini Temidzie, która jest określana jako jasnowidząca, i Rzymskiej bogini Justicia, określana jako cnota sprawiedliwości.

      Nie ma reguł prawa. Jak wspomniałem wcześniej, prawo jest to równowaga i zgoda. Abyś mógł złożyć wniosek lub administrować prawo na kogoś ten ktoś musi się na to zgodzić, dzieje się to na podstawie umowy lub wyboru poprzez naruszenie Twoich praw.

             Na przykład: Jeśli ktoś zdecyduje się ukraść tobie coś, ten ktoś jest traktowany jakby zgodził się zastosować na nim prawo.

      W uproszczeniu prawo stosuje się z naruszeniem praw danej osoby, lub prawo związane umową.

      Termin "Reguły prawne" pochodzi ze starożytnego Rzymu, gdzie władca zarządził by prawo, więc jeśli ty byś je zaakceptował jednocześnie zaakceptował byś wyższy autorytet do zarządzania tobą.

      Czasem nazywane Prawem Tradycyjnym. Prawo zwyczajowe historycznie jest tradycją rdzennych mieszkańców, którzy genetycznie przekazywali kulturę, obyczaje, etykę i procedury nowym generacjom, często ustnie, włącznie z pieśnią, tańcem i opowiadaniami.

Przez czas, legalny zwyczaj został ustalony na taki który opdpowiadał wzorcowi zachowań które mogły być obiektywnie zweryfikowane w określonym otoczeniu społecznym. Obrona mogła zastosować teraz linię brzmiącą "to, co zawsze było robione, jest teraz akceptowane przez prawo".

Małżeństwo jest jednym z przykładów "Prawa zwyczajowego". Wiek przyzwolenia to kolejna. To tutaj wiek przyzwolenia jest uzgadniany poprzez historię, zwyczaj i tradycję i co jest etycznie słuszne.

W historii, większość kultur świętuje osiągnięcie pełnoletności, w tym momencie wszystkie prawa i obowiązki są przyznawane dziecku, które stało się dorosłym.

            Uwaga: istnieje tylko jeden wiek przyzwolenia, w Anglii jest to 16 lat. Inne grupy wiekowe, takie jak 17, 18 i 21 lat, są określane jako Legalny Wiek Pełnoletności, który bazuje na legislacji i nie ma związku z prawem.

      Określenie Prawo kanoniczne pochodzi z łaciny, lus Canonicum oznacza "system praw", kontrolowany i egzekwowany przez hierarchię autorytarną.

      Słowo Canon także pochodzi z Starożytnej Grecji, "Kanon" oznacza "prosta miarka lub linijka".

      Z czasem ludzie z kręgów kościoła katolickiego używali Prawa kanonicznego aby regulować, zarządzać i kierować ludzi w kierunku misji Kościoła.

      Prawo kościelne, które ma być pośrednio oparte na niezmiennym prawie boskim i prawie naturalnym”, lub słowo Boże, jest teraz splecione z prawem kanonicznym, które kontroluje Kościół rzymskokatolicki, Cerkiew Prawosławna i kościów Anglikański Komunii św.

      Ogólnie rzecz biorąc, prawo kościelne są to autorytatywne reguły rządzące Kościołem chrześcijańskim i obejmujące politykę wewnętrzną i relacje we władzy świeckiej.

            Uwaga: słowo świecki oznacza niezwiązane ze sprawami religijnymi lub duchowymi, co oznacza, że władza świecka odnosi się do państwa lub monarchii.

      Chociaż historia Kościoła Chrześcijańskiego jest skomplikowana, aby lepiej zrozumieć dzisiejszy system prawny i uprościć sytuację, powinniśmy dokonać rozróżnienia między „Wolnym Kościołem Chrześcijańskim” lub „Kościołem Protestanckim” a „Kościołem Rzymskim” lub „ Kościołem Rzymsk -katolickim".

      To rozróżnienie wynika z twierdzenia, że „Kościół rzymskokatolicki” jest jedynym Kościołem, którego prawa są powszechnie obowiązujące.

      Wraz z nadaniem imienia chrześcijańskiego i przyjęciem nazwiska, w prawie kościelnym powstają fikcje prawne, ponieważ wszystkie akty urodzenia są kontrolowane przez Watykan.

      Wszystkie akty są kontrolowane przez Watykan, za pomocą prawa Kościelnego i w rzeczywistości są aktami powierniczymi a nie aktami własności.

            Na przykład: jeśli chciałbyś zmienić swoje imię, użyjesz ankiety dotyczącej czynów kościelnych, jednakże nie zmienisz imienia ale imie twojej osoby prawnej (legal fiction - prawnej fikcji) lub korporacji, które są kontrolowane przez Watykan.

      Powiernictwo jest Osobą Prawną(legal fiction) stworzoną po to aby trzymać własność, gdzie właściciel taki zwany jest powiernikiem(Trustor), przyznającym(Grantor) lub Settlor(nie znam dokładnego przekładu w tej sytuacji ale słowo oznacza Osadnika), transferuje legalną własność na Powiernictwo.

      Powiernictwo następnie jest zażądzane przez zawodowca lub członka rodziny zwanego zarządzcą (Trustee), na korzyść innej osoby zwanej beneficjantem (obdarzonym).

      Chociaż prawo Powiernicze jest ekstremalnie skomplikowane, w słowach dla laika, powiernictwo oddziela prawną własność od użytku przez beneficjenta, lub praw użytkownika od prawa własności.

      Ma to na celu ochronę aktywów przed różnymi roszczeniami, takimi jak procesy sądowe i agencje podatkowe.

      Fundacja to powiernictwo, choć bardziej zajmuje się korporacjami, natomiast powiernictwo zajmuje się rodzinami.

      Słowo „słuszność” pierwotnie oznacza bycie sprawiedliwym i bezstronnym, przy czym biblijne znaczenie odnosi się do sprawiedliwości, uczciwości i prawości: Bóg sądzi ludzi słusznie.

      Prawo dotyczące słuszności ewoluowało wraz z prawem zwyczajowym i jest systemem prawnym opartym na prawie umów, który ma na celu uzyskanie uczciwości i równowagi, gdy inne przepisy nie zapewniają rozwiązania.

      Ten system prawa bardziej dotyczył procedury i środków prawnych niż ujednoliconych zasad. Pozwoliło to jednostce na używanie własnych dokumentów i oświadczeń, takich jak zawiadomienia i oświadczenia, w celu przestrzegania prawa, które zostało złamane na mocy umowy lub z naruszeniem jej praw.

      Jednak z biegiem czasu ten system prawny został przejęty przez Kościół katolicki i obejmuje:

            1. Prawo kontraktowe.
            2. Prawo handlowe.
            3. Prawo powiernicze.
            4. Prawo kościelne.

      Istnieje również w obydwóch, prawie cywilnym i zwyczajowym.

      Prawo zwyczajowe wraz z prawem słuszności działają obok siebie. Prawo zwyczajowe odnosi się do przestępstw i oparte jest na zwyczaju i kanonach zachowań, natomiast prawo słuszności działa w zakresie kontraktów i ich praw (regulaminów itd).

      Często określane jako Kod Teodozjański, prawo teodozjańskie jest zbiorem około 2500 praw cesarskich, od Imperium Rzymskiego pod władaniem dwóch chrześcijańskich władców Theodosiusa II i Valentiniana III. Zostały one opublikowane w 438r naszej ery.

      Prawo rzymskie zawsze regulowało przekazanie bogactw z jednego pokolenia do następnego, przy czym większość tego bogactwa jest przekazywana patrycjuszom a odbierana Plebejuszom.

            Uwaga: Patrycjusze byli zamożną wyższą klasą ludzi i byli klasą rządzącą wczesnego Cesarstwa Rzymskiego przed jego upadkiem, który rozpoczął się w 395r naszj ery a skończył się w 476r.

      Podczas gdy Cesarstwo Rzymskie stawało się chrześcijańskie, cesarze szukali większej części bogactwa zabranego Plebejuszom i wezwali Kościół Cesarski do kontrolowania Plebejczyków poprzez kontrolę ostatnich woli i testamentów.

      Kodeks Teodozjański zawsze karał przestępców surowymi karami, takimi jak chłosta i tortury, i został spleciony z rzymskim prawem cywilnym.

      Jednak choć kara była surowa, nie powstrzymało to ludzi, którzy ostatecznie odwrócili się od prawa cywilnego, co doprowadziło do upadku Rzymu.

      Cesarstwo Bizantyjskie zostało założone w roku 330 i jest również określane jako Cesarstwo Wschodniorzymskie, które było kontynuacją Cesarstwa Rzymskiego przez całe średniowiecze.

      Justynian I, znany również jako Justynian Wielki, był cesarzem bizantyjskim od 527 do 565 r. Był odpowiedzialny za stworzenie Kodeksu Justyniana, rzymskiego prawa cywilnego lub Corpus Juris, co po łacinie oznacza „ciało prawa”.

      Corpus Iuris to zasadniczo prawo wojskowe, na które składają się:

            1. Prawo prawnie zmarłych.
            2. Prawo morza.
            3. Prawo prywatnych bankierów kupieckich.
            4. Prawo spółek (korporacji).

      Współczesna wersja Corpus Iuris kontroluje zagraniczne korporacje zarządzające i system bankowy, w tym Organizację Narodów Zjednoczonych, Stany Zjednoczone i Unię Europejską, ponieważ wszystkie one są korporacjami.

      Accursius, który był rzymskim prawnikiem, czyli znawcą pisania prawa, udoskonalił Corpus- Juris w 1230 r., wprowadzając nazwisko tuż po podpisaniu Magna Carta. Magna Carta dała ludziom prawo ziemi; jednak zostali oszukani pod jurysdykcją Corpus-Juris, akceptując nazwisko pisane wielkimi literami.

      Wraz z powstaniem nazwiska i analfabetyzmem Plebejuszy w systemie plebejskim, lud został zniewolony przez przyjęcie tytułu cywilnego, pod kontrolą systemu prawa cywilnego. Cesarstwo Bizantyjskie upadło w 1453 roku, choć system prawny trwa do teraz.

      Sąd Najwyższy Admiralicji został po raz pierwszy rozważony za panowania Edwarda I, w latach 1272-1307, a obecnie powszechnie przyjmuje się, że sąd powstał po bitwie pod Sluys w 1340 roku i został ustanowiony w 1360r, kiedy przyznano mu jurysdykcję nad cywilnymi sprawami morskimi.

      Sądy te orzekały w sporach i roszczeniach wynikających z umów i deliktów pełnomorskich, zazwyczaj zajmując się ładunkiem zagubionym lub zepsutym lub sporami pomiędzy właścicielem firmy a armatorem, który nie dokonał dostawy.

      Prawo Admiralicji lub sąd zajmowały się odmienną jurysdykcją między prawem lądowym a prawem morza. Ostatecznie przejęły kontrolę i przejęły władzę, aby stworzyć prawa, które rządziłyby wszystkimi statkami.

      Z biegiem czasu Prawo Lądowe zostało zastąpione przez Prawo Morza, i woda przestała się liczyć.

      Prawo morskie odnosi się do przepisów i zasad na statku, których członkowie załogi są zobowiązani do przestrzegania i są uważane za prawo tego statku.

      Prawo statku, wymagające członkostwa STATKU (member-SHIP), obejmowałoby zagrożenia związane z podróżami oceanicznymi lub obrażeniami ciała odniesionymi podczas pracy na statku.

      Przepisy te określałyby obowiązki i obowiązki załogi oraz szczegółowo przedstawiały korzyści, jakie zapewniałby kapitan. Chociaż prawa pracowników są objęte prawem morskim, pozostają one w gestii kapitana i są w rzeczywistości przywilejami.

      Mówiąc prościej, Prawo Morskie odnosi się do praw obowiązujących na pokładzie statku, podczas gdy Prawo Admiralicji ma moc tworzenia tych praw i kontrolowania wszystkich statków.

      Oznacza to, że obywatele w systemie plebejskim zostali uwarunkowani do przyjęcia „prawa morskiego” jako doktryny i są traktowani jako „załoga” na „okręcie obywatelskim”, który musi wykonywać rozkazy wydawane przez kapitana kierowane przez grupę autorytarnych ludzi korporacyjnych którzy zgłosili się do „Statusu Admiralicji”.

       Prawo angielskie to system prawa zwyczajowego Anglii i Walii, obejmujący głównie prawo karne i prawo cywilne.

       Jednak od 1189 r. pojęcie prawa angielskiego było po prostu prawem zwyczajowym i nie obejmowało systemu prawa cywilnego. Oznacza to, że nie było kompleksowej kodyfikacji prawa.

      Ten system prawa rozwinął się w angielskich sądach powszechnych i innych sądach prawa zwyczajowego, i z czasem zostały skorumpowane i kontrolowane przez panel sędziów, którzy uznali, że prawo wywodzi się ze zwyczaju i precedensu.

      Prawo angielskie w czasach współczesnych obejmuje 4 główne dziedziny prawa:

             1. Prawo deliktowe.
             2. Prawo umów.
             3. Prawo własności.
             4. Prawo karne.

      Wszystkie sądy w Anglii są nadal sądami prawa powszechnego, dla ludzi, przez ludzi.

      - Prosta oficjalna definicja orzecznictwa brzmi; prawo ustanowione w wyniku poprzednich spraw.

      Proces polega na rozstrzyganiu spornej kwestii „prawa” przez panel sędziów, a wynik jest zapisany, zmieniając lub wyjaśniając „prawo”, które ustanawia precedens. Wszystkie sądy są traktowane jako jedność więc każdy z nich musi odnosić się do takiego werdyktu w późniejszych sprawach.

      Ta forma prawa opiera się na przykładach wcześniejszych spraw, a nie na prawie konstytucyjnym, ustawowym czy regulacyjnym.

      Wykorzystując szczegółowe fakty spraw wcześniej rozstrzygniętych przez sądy lub podobne trybunały, decyzje te są wykorzystywane do tworzenia nowego „prawa”, poszerzającego wciąż powiększający się katalog incydentów sądowych, zwany orzecznictwem.

      Prawo zwyczajowe jest często mylone z orzecznictwem, ponieważ prawo zwyczajowe opiera się na precedensach sądowych; oznacza to jednak proces sądowy, a NIE wynik sądu.

      Ponadto, kwestionując słowo „Prawo”, które jest używane w ramach terminu „Orzecznictwo”, okazuje się, że oznacza ono Prawo w ramach umowy lub porozumienia, cooznacza, że jest to prawo prywatne lub prawo kontraktowe.

      Jeśli dwie osoby spierają się o prawo w ramach ich prywatnej umowy lub o naruszenie praw, to wiadome jest że ich prywatny spór nie dotyczy życia innych osób niezwiązanych ze sprawą, jeśli to prawda i aby istniała wolność, musi tak być, więc i wynik ich sprawy nie może dotyczyć innych.

      Kiedy więc stosujemy prawo słuszności lub prawo umów do orzecznictwa, nie może być innego wniosku, niż wynik jakiegokolwiek orzecznictwa, który nie może być zastosowany do nikogo bez umowy, ponadto każda próba uczynienia tego byłaby deliktem(tort), a nawet przestępstwem, ponieważ byłoby to naruszeniem zgody.

      Orzecznictwo powinno być wykorzystywane wyłącznie jako punkt odniesienia i nie może lub nie powinno być stosowane do osób niezwiązanych z pierwotną sprawą. Jednak ci, którzy pracują dla korporacji zarejestrowanych w rządzie, są związani wszelkimi formami prawa.

      Istnieje wiele różnych form prawa, o wiele za dużo aby je szczegółowo wymienić, a sama idea tak wielu praw może być zniechęcająca, jednak gdy zdamy sobie sprawę, że słowo „Prawo” w rzeczywistości odnosi się do „koloru prawa” (colour of law). wtedy sprawy stają się znacznie jaśniejsze.

      Jeśli dokument jest tylko „kolorem prawa”, to w ogóle nie jest prawem, a jedynie funkcjonuje jako prawo, jeśli się na to zgodzimy.

      Mówiąc językiem laika, nie są to w ogóle prawa a zasady, które wymagają twojego podpisu i zgody na jakąkolwiek władzę nad tobą.

             Oto kilka przykładów:

             Prawo bankowe, Prawo komercyjne, Prawo korporacyjne, Prawo karne, Prawo pracy, Prawo ochrony środowiska, Prawo UE, Prawo rodzinne, Prawo Praw Człowieka, Prawo ubezpieczeniowe, Prawo medialne, Prawo publiczne, Prawo Pocztowe, Prawo sportowe, Prawo podatkowe, Prawo administracyjne, Prawo upadłościowe, Prawo o prawach obywatelskich, Prawo międzynarodowe, Prawo imigracyjne.

      Kiedy zastąpisz "światowe Prawo" słowem "polisa/polityka" (Policy), łatwo dostrzec oszustwo.

      Proklamacja jest tytułem nadanym czynności ogłoszenia stanu, afirmacji lub deklaracji; jest to połączenie dwóch słów, ang „pro” oznaczającego naprzód i ang "claim" - „roszczenia” oznaczającego stwierdzenie że coś ma miejsce, czasami robione bez dostarczenia dowodów lub dowodu.

      Proklamacja jest zwykle używana w formalnym oficjalnym publicznym ogłoszeniu. Jedną z funkcji proklamacji jest wprowadzenie nowego „prawa” dla członków społeczeństwa.

      W ramach ustawodawstwa rządowego i systemu prawnego, aby powstało nowe „prawo”, najpierw należy opracować i zaproponować politykę, a następnie ktoś musi je ogłosić jako „Prawo”.

      Oznacza to, że w legislacji wymagana jest proklamacja, aby wprowadzić „kolor prawa”, osoba ogłaszająca musi wziąść odpowiedzialność za tę proklamację. Dokument ten musi być podpisany i datowany.

      Wiele z tego, co w systemie prawnym określa się mianem prawa, nie zostało ogłoszone i nie ma daty proklamacji, ponieważ nikt w rządzie nie chce być za to odpowiedzialny.

             Uwaga: gdy ktoś próbuje zastosować wobec ciebie prawodawstwo, rozsądnie byłoby zapytać o datę proklamacji i kto ją ogłosił.

      W ramach ustawodawstwa ten „kolor prawa” wymaga, aby proklamacja była wykonalna, więc zmuszają cię do jej ogłoszenia poprzez otwarcie listu (koperty).

      Próba poruszania się po tym wszystkim jest prawie niemożliwa; jest jednak kilka prostych zasad do zapamiętania, które pomogą, takich jak:

             1. Żadne z nich nie jest „Prawem”, lecz Polityką.

             2. Prawo jest niepisane i niewypowiedziane.

             3. Jeśli musisz to sprawdzić(spojrzeć na nie), to NIE jest prawo, ale polityka.

             4. Jeśli jest spisane, jest to cudze prawo.

             5. Musisz wiedzieć, kto powołuje się na prawo, aby ustalić jakiekolwiek zobowiązanie.

             6. Każde „prawo” odnoszące się do monarchii jest prawem koronnym.

             7. Każde „prawo” odnoszące się do rządu jest prawem konstytucyjnym.